Ród Shafiqów, którego korzenie sięgają głęboko w mrokach historii, jest świadectwem majestatu i tajemniczości starożytnego Egiptu. Wykwitli oni w okresie IV dynastii, za panowania wspaniałego faraona Mykerinosa, około III tysiąclecia p.n.e. Pierwsze wzmianki na temat herbu Shafiqów, uczeni i mędrcy działający na zlecenie Egipskiego Ministerstwa Magii, odkryli, zgłębiając hieroglificzne kartusze na terenie Doliny Królów, czyniąc ich linię nie tylko jako jedną z najdłuższych na arenie wielkich rodów, lecz także trwałą w czystej, niezaprzeczalnej wręcz, tradycji praktyk związanych ze wznoszeniem monumentalnych grobowców. To w tych czasach, gdy wielkie piramidy wznosiły się ku niebu, a Nil płynął majestatycznie przez serce krainy, pojawiła się Chentkaus. Była ona przybraną córką pary królewskiej, wychowaną w pałacowych komnatach i pełniącą rolę najwyższej kapłanki kultu Ra, boga słońca i stwórcy świata. Chentkaus, jako czarownica o niezwykłej sile, zyskała sławę nie tylko jako duchowa przewodniczka samego władcy, ale także jako mistrzyni mrocznych sztuk z zakresu klątw, które, choć mugole wcale nie są tego świadomi, po dziś dzień przeszywają najgłębsze zakamarki grobowców możnych i potężnych czarodziejów. Chentkaus, najwyższa kapłanka i mistrzyni klątw, doczekała się trzech synów, z których każdy był na swój sposób wyjątkowy: Amenophis, Thutmos i Ramesses. Ich dzieje wpisały się na stałe w mroczne annały historii. Pierwszy z braci, Amenophis, człowiek nie tylko wielkiej mądrości, ale i ambicji, wyzwał swych braci na wielki pojedynek. Zgodnie ze starożytnymi przesłankami, każdy z nich miał wznieść grobowiec tak potężny, że jego murów nie pokonają ani istoty żywe, ani umarłe. Wyzwanie to miało na celu nie tylko wykazanie się potęgą magiczną, ale także determinacją i intelektem, co miało wyłonić prawdziwego dziedzica swej matki. Ramesses, pełen energii i zapału, był pierwszym, który ukończył swoje dzieło. Jego grobowiec, monumentalna konstrukcja z twardego kamienia, był naszpikowany pułapkami i klątwami. Jednak chaotyczna natura jego uroków sprawiła, że gdy próbował zabezpieczyć sarkofag, moc obróciła się przeciwko niemu. Przemieniony w kamień, Ramesses stał się wiecznym strażnikiem własnego grobowca. Thutmos, najmłodszy z braci, był mistrzem alchemii. Jego grobowiec, z zewnątrz skromny, krył w sobie labirynt iluzji, które miały wciągać i oszukiwać każdego, kto odważyłby się wkroczyć do jego wnętrza. Thutmos nie przewidział jednak, że i on ulegnie pięknu własnego dzieła. Zachwycony magią, którą stworzył, w końcu zatracił się w iluzjach, znikając wśród kolumn, które wciągnęły czarodzieja do ich wnętrza, skazując go na wieczne błądzenie w labiryncie własnych wyobrażeń. Amenophis, ostatni z braci, podszedł do zadania z większą rozwagą i dalekowzrocznością. Zrozumiał, że nie chodzi o to, by stworzyć niezdobyty grobowiec, lecz by uczynić go miejscem, które samo się obroni. Moc wdrożył nie w sam budynek, lecz w potężny artefakt – Oko Horusa. Ten magiczny talizman strzegł nekropoli, atakując każdego, kto odważyłby się przekroczyć jej próg, niezależnie od tego, czy był żywy, czy martwy. Lojalny wobec swego stwórcy, artefakt nie tylko zapewnił Amenophisowi bezpieczeństwo, ale również stał się symbolem jego triumfu. Podążając śladami Amenophisa, następne pokolenia rodu Shafiqów stopniowo odsuwały się od tradycyjnej roli kapłanów i duchowych przewodników. Zamiast tego, skierowali swoje wysiłki na rozwój magiczny, handel, a także na doskonalenie sztuki wytwórczej. Ta ewolucja przyniosła im niespotykane wcześniej możliwości i wpływy, które rozkwitły w wielu dziedzinach życia starożytnego Egiptu. Już za czasów dynastii heliopolitańskiej, ród Shafiqów zasłynął z produkcji latających dywanów, będących dowodem na ich zaawansowane zdolności magiczne. W miarę upływu czasu, ród Shafiqów rozszerzył swoje wpływy na inne dziedziny. W Nowym Państwie, ich wytworne dzieła sztuki jubilerskiej zaczęły przyciągać uwagę faraonów i najwyższych dostojników. Ich kunsztowne ozdoby, pełne skomplikowanych wzorów i magicznych inskrypcji, stały się symbolem statusu i władzy. Szlachetne kamienie, złoto i inne cenne materiały przetwarzane przez Shafiqów zachwycały swoim pięknem i tajemniczym blaskiem, przyciągając uwagę samej Hatszepsut, która uczyniła już i tak bogaty ród tak zamożnym, że aż do czasów okresu rzymskiego w Egipcie, nie było na świecie czarodziejów o tak ogromnych zasobach majątkowych. Wraz z upadkiem dynastii Ptolemeuszy i nadejściem nowej ery w historii Egiptu, ród Shafiqów, podobnie jak wiele innych starożytnych rodzin, stanął w obliczu trudnych wyzwań. Zmiany polityczne i społeczne, a także stopniowy zanik starożytnych wierzeń i praktyk, sprawiły, że pozycja Shafiqów zaczęła słabnąć. Ich magiczne dziedzictwo oraz relacje ze światem niemagów stały się coraz mniej istotne w nowym porządku świata. Zrozumiawszy, że dalsze trwanie w Egipcie może oznaczać ich ostateczny upadek, Shafiqowie postanowili poszerzyć swoje horyzonty i szukać nowych możliwości poza granicami swojej ojczyzny. Przez kolejne dwa stulecia stopniowo opuszczali Egipt, kierując się ku Europie, gdzie widzieli szansę na odbudowanie swojej potęgi i wpływów. W Londynie, mimo miana najstarszego rodu czystej krwi, nie wiodą już tak wystawnego życia jak dawniej. Oprócz udziału w towarzystwie arystokratycznym i pomniejszego handlu luksusowwymi tekstyliami, nazwisko można ujrzeć wśród udziałowców Banku Gringotta, a także w zastępie łamaczy klątw.