BAŚŃ FONTANNA SZCZĘŚLIWEGO LOSU, Bard Beedle
Baśń opowiada o zaklętej fontannie, znajdującej się w ogrodzie, który tylko jeden raz w roku wpuszcza jednego śmiałka. Trzy czarownice - Amata (o złamanym sercu), Asza (chora na śmiertelną chorobę) i Altheda (która straciła wszystko) postanowiły, że gdy na którąś z nich padnie wybór, wejdą razem do ogrodu. Wybór padł na Aszę, która szybko złapała Althedę, a ta zaś Amatę. Szata Amaty zahaczyła o zbroję rycerza siedzącego na wątłym koniu. W ogrodzie dowiedziały się, że rycerz zwany jest Baronem Pechowcem. I tak cała czwórka szła przez ogród aż nagle zobaczyli wielką górę i owiniętą na niej Glistę. Kiedy się zbliżyli, Glista przemówiła ludzkim głosem. Jej słowa brzmiały tak: „Zapłać mi smakiem twego bólu”. Baron natarł na potwora, lecz klinga rycerza pękła, a Amata i Asza zaczęły miotać w Glistę zaklęciami, a Altheda, która nie posiadała różdżki rzucała w nią kamieniami. Słońce było coraz wyżej nad widnokręgiem i Asza zaczęła płakać. Glista zniżyła swój ohydny łeb i spiła łzy z policzków Aszy. Kiedy zaspokoiła swe pragnienie, spełzła z góry i ustąpiła drogę czterem podróżnikom. Zaczęli się wspinać, a gdy byli już blisko szczytu zauważyli napis wyryty na skale: „Zapłać mi owocem swojej pracy”. Baron Pechowiec położył jedyną monetę jaką miał na kamieniu, lecz moneta się sturlała i przepadła. Wspinali się wiele godzin, lecz dzielna Altheda nie poddawała się. Napis był ciągle przed nimi. Nagle z czoła czarownicy na napis skapnęła kropla potu. Słowa zniknęły, a podróżnicy wspięli się na szczyt. Już widzieli fontannę, gdy drogę zagrodziła im rzeka. Rycerz próbował przepłynąć ją na swojej tarczy, lecz ona zatonęła, a on sam zaczął się topić. Czarownice pomogły mu wyjść z wody i zauważyły napis na wygładzonym przez wodę kamieniu. „Zapłać mi skarbem swojej przeszłości”. Kiedy zaczęły myśleć o znaczeniu napisu, Amata pojęła o co chodzi. Dobyła różdżki i puściła w strumień wszystkie wspomnienia z ukochanym. Ulotniły się, a przejście rzeczki okazało się dziecinnie łatwe. Amata nie potrzebowała już kąpieli w Fontannie Szczęśliwego losu, bo zapomniała o ukochanym. Kiedy stali już przed fontanną, Asza upadła bez zmysłów na ziemię. Altheda zaczęła zbierać zioła, zmieszała je z wodą z fontanny i uleczyła kobietę. Asza była już zdrowa, więc nie potrzebowała kąpieli w fontannie. Altheda oznajmiła, że skoro uleczyła tę chorobę, to może to zrobić z każdą inną i zaczęła zbierać zioła, mówiąc, że ona także nie potrzebuje kąpieli w fontannie. Wybór padł na pechowego rycerza, który po wyjściu z wody oświadczył się Amacie. Wszyscy czworo wyszli szczęśliwi z ogrodu, chociaż nie wiedzieli, że wody fontanny wcale nie były zaczarowane.

CZARA MARA I JEJ GDACZĄCY PIENIEK, Bard Beedle
W pewnym kraju żył król, który zapragnął posiadać magiczną moc tylko dla siebie. Rozkazał utworzyć Brygadę Łowców Czarownic, której podarował mnóstwo krwiożerczych psów. Zażądał też odczytania w całym kraju ogłoszenia na wakat nauczyciela magii. W związku z prześladowaniami, prawdziwi czarodzieje i czarownice nie odpowiedzieli na wezwanie. Pewien niemagiczny oszust postanowił jednak w celu łatwego zarobku oszukać króla. Przybył do zamku, przedstawiając się jako potężny mag. Pokazał władcy parę prostych sztuczek, co utwierdziło go w przekonaniu, iż przybysz naprawdę jest czarodziejem. Szarlatan zażyczył sobie złota i kosztowności, w celu zakupu magicznych przedmiotów i ingrediencji. Panujący ślepo spełniał owe zachcianki. Po ukryciu skarbów, fałszywiec wrócił na zamkowe błonia. Urwał w królewskim parku dwie gałązki, po czym wmówił królowi, że to różdżki. Był jednak obserwowany przez starą praczkę, Marę. Przez wiele dni władca razem z fałszywym magiem wymachiwali fałszywymi różdżkami i krzyczeli zaklęcia wymyślane przez szarlatana, oczekując na moment gdy (jak twierdził oszust) magiczny przedmiot zacznie działać, i król stanie się go wart. Pewnego razu podczas owych ceremonii głowa państwa dosłyszała rechot starej praczki. Możnowładca oburzył się jej reakcją, po czym zaczął dopytywać swojego „mentora” o czas zakończenia szkolenia. Ten próbował go uspokoić, lecz król postanowił nazajutrz zorganizować dla dworzan pokaz jego magicznych mocy. Oszust chcąc wyładować swoją bezsilność i wściekłość, udał się do chatki Mary. Gdy zastał ją tam polerującą różdżkę, zagroził jej, że jeśli mu nie pomoże, wyda ją w ręce Łowców. Czarownica zgodziła się, a szarlatan rozkazał jej ukryć się w krzakach, a kiedy król będzie wypowiadał zaklęcia, rzucać prawdziwe bez jego wiedzy. Służąca zadała mu pytanie, co ma uczynić, gdy król będzie chciał rzucić urok, którego ona nie jest w stanie rzucić. Zignorował ją jednak, mówiąc iż na pewno nic takiego się nie wydarzy. Następnego dnia odbył się pokaz. Władający „rzucał” po kolei rozmaite zaklęcia, które w rzeczywistości były dziełem praczki. Nagle jednak przerwał mu kapitan Brygady, niosąc martwe ciało krwiożerczego psa i prosząc o ożywienie go. Kiedy możny próbował to uczynić, czarownica nawet nie uniosła różdżki. Wiedziała ona, że nie istnieje zaklęcie, które przywracałaby życie. Pies nie ożył, a dwór zaczynał podejrzewać króla o oszustwo. Fałszywy czarodziej wskazał praczkę jako czynnik tłumiący królewską moc. Rozpoczął się pościg, po chwili jednak ścigana zniknęła, natomiast psy tropiące ujadały pod drzewem. Szlachta wysnuła wniosek, iż Mara zamieniła się w drzewo, które postanowiono ściąć. Głos praczki wydobył się z pozostałego po nim pnia, mówiąc zebranym, iż nie można uśmiercić prawdziwych czarowników, przecinając ich na pół. Rozkazała również wypróbować tą zasadę na królewskim nauczycielu magii. Ten w strachu wyznał prawdę, a następnie został powleczony do lochów. Służebnica krzyknęła do króla, że przecinając ją, ściągnął na kraj straszne przekleństwo. Król padł przed nią, zaklinając że natychmiast wyda chroniący czarodziejów i czarownice edykt. Pień rozkazał mu również wzniesienie posągu, przedstawiającego jej postać. Panujący przyrzekł spełnić to życzenie. Gdy błonia opustoszały, z jamy w pieńku wysunęła się stara królica, trzymająca w zębach różdżkę. Na samym pieńku postawiono zaś wkrótce złoty, upamiętniający ją posąg, a prześladowania magów zakończyły się.

WŁOCHATE SERCE CZARODZIEJA, Bard Beedle
Pewien przystojny, bogaty i utalentowany czarodziej doszedł do wniosku, że jego przyjaciele głupieją pod wpływem miłości i obiecał sobie, że sam nigdy się nie zakocha. Użył swoich czarnomagicznych zdolności i rzucił zaklęcie na swoje serce, dzięki czemu stał się obojętny na kobiece wdzięki, z czego śmiała się jego nic niewiedząca rodzina. Mijały lata, jego bliscy pozakładali rodziny, a on wciąż, chełpiąc się w duchu ze swojej mądrości, był samotny. Po śmierci jego rodziców, odziedziczył fortunę i z radością pławił się w bogactwach. Pewnego dnia podsłuchał rozmowę swoich lokajów, którzy szydzili z jego samotności. Oburzyło go to do tego stopnia, że postanowił znaleźć sobie żonę, którą każdy by mu pozazdrościł. Już następnego dnia zobaczył kobietę, która spełniała jego wymagania: była piękna, bogata i posiadała czystą krew. Niestety serce czarodzieja dalej było obojętne, jednakże uznał, że to właśnie ona jest odpowiednią kandydatką. Mimo pochlebstw, dziewczyna wyczuwała w zachowaniu mężczyzny chłód, a jego samego uważała za nieco dziwnego i skrytego. Wszyscy dookoła mówili jej, że dokonała czegoś niemożliwego, rozkochując w sobie czarodzieja. Wkrótce ów mężczyzna wydał ogromną ucztę na jej cześć. Podczas przyjęcia prawił jej mnóstwo komplementów, jednakże kobieta przerwała mu, mówiąc, że chciałaby wiedzieć, że rzeczywiście ma serce. Czarodziej poprowadził ją do lochu, gdzie trzymał swój skarb. W kryształowej szkatułce leżało serce mężczyzny. Dziewczynę przeraził ten widok, bo serce było skurczone, wyschnięte i obrośnięte czarnymi włosami. Natychmiast poprosiła, by włożył je z powrotem do klatki piersiowej i tak też uczynił. Gdy tylko objęła go swoimi ramionami, jego serce doznało dotąd nieznanych mu emocji. Godziny mijały, a goście na przyjęciu zaczęli niepokoić się o parę. W końcu rozpoczęto przeszukiwania zamku, a gdy dotarli do lochów, zastał ich przerażający widok. Dziewczyna leżała na podłodze martwa, z rozciętą piersią, a przy niej klęczał czarodziej, trzymając w okrwawionej ręce wielkie, gładkie, szkarłatne serce, które lizał i gładził, ślubując zamienić je na własne. W drugiej ręce trzymał różdżkę, którą próbował wywabić ze swojej piersi skurczone, włochate serce. Ono jednak było silniejsze od niego i tkwiło w jego rozwartej klatce piersiowej, odmawiając uwolnienia go spod swojej władzy lub powrotu do kryształowej trumienki, w której tak długo było uwięzione. Na oczach gości, czarodziej chwycił srebrny sztylet i oznajmił, że nie zgodzi się, by rządziło nim jego własne serce, a następnie wyciął je sobie z piersi. Przez chwilę z dumą klęczał, ściskając swoje serce w jednej ręce, a dziewczyny drugiej, a następnie padł na ciało dziewczyny i zmarł.

CZAROWNICA I NIEZWYKŁA MIOTŁA, Beatrix Bloxam
W magicznym lesie, gdzie gałęzie drzew szeptały do siebie, a kwiaty rozmawiały z motylami, mieszkała czarownica o imieniu Marguerite. Miała włosy jak czarne węże i nosiła zawsze szmaragdowy kaptur. Ale najbardziej znana była z niezwykłej miotły, którą sama wykuła z najszlachetniejszych drewnianych gałęzi. Czarownica Marguerite była bardzo odważna i zawsze gotowa do przygód. Pewnego dnia, gdy las ogarnęła smutna wieść, że w okolicznej wiosce panuje straszliwa susza, postanowiła pomóc. Susza była tak silna, że rzeki wyschły, a rośliny zwiędły, a ludzie cierpieli z pragnienia. Marguerite zrozumiała, że musi użyć swoich magicznych umiejętności, aby przynieść deszcz. Wyskoczyła z domu na swoją niezwykłą miotłę i wzbijała się w powietrze. Leciała na wysokość, gdzie chmury budziły się do życia. Gdy Marguerite znalazła się na grzbiecie jednej z chmur, rozpoczęła swoją czarodziejską pracę. Machała swoją miotłą, tańcząc wokół chmur i przynosząc nadzieję na deszcz. Po długiej walce, chmury zaczęły się zlewać i spadały na ziemię w postaci ulewnego deszczu. Wioska zalała się deszczem, a ziemia odzyskała swoją wilgoć. Rośliny zaczęły ożywać, a rzeki ponownie zaczęły płynąć. Ludzie tańczyli z radości i dziękowali czarownicy Marguerite za jej niezwykłą moc. Od tamtego dnia, Czarownica Marguerite stała się bohaterką wioski. Ludzie opowiadali sobie historię o jej odwadze i mocy, która przyniosła im deszcz w największym czasie potrzeby. A jej niezwykła miotła stała się symbolem nadziei i dobroci, przypominając wszystkim, że nawet najmniejszy czarodziejski gest może zdziałać cuda.

LEGENDA O TRZECH BRACIACH
Pewnego razu byli sobie trzej bracia, którzy wędrowali razem. Doszli do niebezpiecznej rzeki, której nie mogli przejść. Byli sprawnymi czarodziejami, więc wyczarowali nad wodą most. Gdy go przechodzili, drogę zagrodziła im Śmierć, która była wściekła, że ją oszukali. Udała, że ich podziwia i zaproponowała im nagrodę. Najstarszy brat o wojowniczym usposobieniu poprosił o najpotężniejszą różdżkę. Kostucha podeszła do najstarszego, rosnącego nad brzegiem rzeki drzewa, z którego gałęzi wykonała różdżkę. Drugi, nieco młodszy brat chciał jeszcze bardziej upokorzyć Śmierć, więc zażądał mocy wskrzeszenia umarłych. Śmierć podarowała mu niewielki kamień i zapewniła, że ma moc wzywania martwych zza grobu. Najmłodszy brat, który był z tej trójki także najskromniejszy i najmądrzejszy, nie ufał kostusze. Poprosił o coś, co pomoże mu odejść, nie będąc ściganym przez Śmierć. Ofiarowano mu Pelerynę Niewidkę. Następnie bracia przeszli przez most i powędrowali dalej, wkrótce rozchodząc się w różne strony. Najstarszy przez parę tygodni wędrował do wioski, a na miejscu odnalazł czarodzieja, z którym się kiedyś pokłócił. Ze swoją potężną różdżką (nazywaną teraz Czarną Różdżką) wyzwał go na pojedynek, który bez trudu wygrał. Po zamordowaniu przeciwnika udał się do gospody, gdzie przechwalał się jej mocą. Kiedy pijany spał tej nocy w owej karczmie, inny czarodziej podkradł się do jego łoża, zabrał mu różdżkę i poderżnął gardło. Drugi brat udał się do swojego domu, gdzie mieszkał samotnie. Wziął otrzymany kamień i obrócił go trzykrotnie w dłoni. Ujrzał dziewczynę, z którą planował się ożenić, dopóki nie zmarła przedwcześnie. Nie należała jednak do tego świata, i cierpiała oddalona od świata zmarłych. Widząc to, mężczyzna popełnił z rozpaczy samobójstwo, aby się z nią połączyć. Po zabraniu dwóch starszych braci, Śmierć przez wiele lat szukała najmłodszego z rodzeństwa. Ten, dopiero gdy dożył sędziwego wieku, zdjął z siebie Pelerynę i dał ją swojemu synowi. Wówczas pozdrowił Śmierć jak starego przyjaciela, po czym oboje odeszli z tego świata.

WĘZEŁ GORDYJSKI
Wedle przepowiedni wyroczni człowiek, który rozplącze węzeł, zostanie panem Frygii lub – według innych wersji – całej Azji. Gdy w 333 p.n.e. do Gordion przybył Aleksander Macedoński, dowiedział się o przepowiedni. Jako że prowadził właśnie podbój imperium perskiego, postanowił rozwiązać węzeł, by wykazać, że to on jest tym, który zdobędzie Azję. Według najpopularniejszej wersji legendy, Aleksander, gdy zorientował się, że węzła nie rozplącze w sposób konwencjonalny, dobył miecza i go po prostu przeciął. Według innej – wyciągnął dyszel, rozłączając w ten sposób części wozu. Współcześnie „węzeł gordyjski” oznacza skomplikowaną, trudną lub niemożliwą do rozwiązania sytuację, zwłaszcza społeczną lub polityczną, zaś określenie „przecięcie węzła gordyjskiego” stało się synonimem rozwikłania takiej sytuacji prostym, acz niebanalnym i radykalnym posunięciem, nie zawsze też trzymającym się reguł.

OSET SZKOCKI
Jak oset został symbolem Szkocji? W czasach gdy ziemie szkockie pustoszone były przez walecznych Wikingów, obrońcy jednego z zamków przygotowywali się na odparcie szturmu. Noc była cicha i spokojna, więc wielu z nich smacznie zasnęło. Tuż przed świtem zbudził ich głośny krzyk. To jeden z najeźdźców podkradając się pod mury stanął na kwiecie ostu. Jego przekleństwa były tak głośne, że postawiły na nogi całą załogę zamku. Dzięki temu Szkoci mogli odeprzeć atak i obronić swojego wodza. Na pamiątkę tego zdarzenia oset został symbolem Szkocji. Od tego kwiatu pochodzi też nazwa najwyższego mugolskiego szkockiego odznaczenia – Order Ostu (Order of the Thistle). W jego posiadaniu może być jednocześnie jedynie 16 osób. Muszą być z pochodzenia Szkotami i mieć duże zasługi dla kraju. Odznaczenie przyznawane jest przez króla Wielkiej Brytanii, która uznawana jest za Wielkiego Mistrza Orderu.

POTWÓR Z LOCH NESS
Jedno z największych i najgłębszych jezior w Szkocji leży wśród malowniczych wzgórz i lasów. Na jego brzegach wznoszą się ruiny dużej twierdzy Urquhart Castle. I to właśnie w takich okolicznościach przyrody w latach 30-tych XX wieku rozpoczęła się sława wodnej bestii. I choć istnieje sporo relacji naocznych świadków, a nawet mugolskie zdjęcia i filmy, to do dzisiaj nie wiadomo, co zamieszkuje Loch Ness. W VI wieku irlandzki święty o imieniu Kolumban nawiedził te tereny, aby głosić swoje kazania. Kiedy przemierzał brzegi jeziora, natknął się na dziwny kondukt pogrzebowy. Spytał, kim był zmarły i na co zszedł z tego świata. Okoliczni wieśniacy opowiedzieli mu historię o straszliwej bestii zamieszkującej głębiny Loch Ness. To właśnie ponoć ona miała przyczynić się do śmierci jednego z nich. Święty nie zastanawiał się długo i kazał wskoczyć do wody zakonnikowi, który z nim przemierzał świat (swoją drogą niezły cwaniak był z niego). Braciszek pływał wzdłuż brzegu, aż nagle woda się wzburzyła i wyłoniła się głowa potwora. Św. Kolumban natychmiast zaczął się modlić, potem uczynił znak krzyża i rozkazał mocnym głosem, aby bestia dała spokój ludziom. Musiał mieć dużą siłę przekonywania, skoro od tamtego czasu aż do XX wieku Potwór z Loch Ness nie ukazywał się śmiertelnikom. Czarodziejskie wersje tej legendy zakładają, że Kolumban był magiem, który rzucił urok tak silny, iż utrzymał stworzenie pod taflą wody. Ale jak każdy urok, i ten miał swój koniec - w tym przypadku, w latach 30. XX wieku.

RYCERZE OKRĄGŁEGO STOŁU
Legenda o Camelocie, królu Arturze i jego szlachetnych rycerzach to dla mugoli szczyt etosu rycerskiego i romantyzmu. Opowiadają o mieczu wbitym w kamień, poszukiwaniach Graala i potężnym doradcy, Merlinie. Dla czarodziejów czasy te nie są jednak tylko mitem, lecz okresem największego zbliżenia między światem magii a ludźmi. Merlin, najsłynniejszy czarodziej wszech czasów, był w rzeczywistości architektem potęgi Artura. To on rzucił urok na miecz (prawdopodobnie dzieło goblinów), by mógł go dobyć tylko godny następca tronu. Rycerze Okrągłego Stołu byli w dużej mierze czarodziejami lub osobami świadomymi istnienia magii, a sam "Okrągły Stół" został nasycony potężnymi zaklęciami jedności i równości. Czarodziejska wersja wydarzeń sugeruje, że upadek Camelotu nie był winą romansu, lecz wynikiem narastającego konfliktu z czarnoksiężniczką Morganą, która jako pierwsza próbowała wprowadzić rządy magii oparte na terrorze, co zmusiło Merlina do ustanowienia pierwszych zrębów ochrony prywatności czarodziejów.

ROBIN HOOD
Zielony Las Sherwood i łucznik, który zabiera bogatym, a daje biednym - to jedna z ulubionych opowieści mugoli. Podziwiają jego celność i zdolność znikania bez śladu w gęstwinie drzew. W świecie magii Robin Hood zapisał się jednak jako buntownik przeciwko niesprawiedliwemu prawu... magii. Czarodziejska tradycja głosi, że Robin (znany w niektórych kręgach jako Robert Loxley) był wybitnie uzdolnionym czarodziejem, który odmówił przestrzegania wczesnych dekretów o separacji od mugoli. Jego "cudowne strzały", które zawsze trafiały w cel i przecinały inne strzały na pół, były w rzeczywistości kierowane zaklęciem Impervius lub Accio. Jego "Wesoła Kompania" składała się z wykluczonych czarodziejów i mugoli, których Robin chronił za pomocą potężnych uroków maskujących, tworząc w Sherwood bezpieczną strefę. Szeryf z Nottingham, według tej wersji, był marnym charłakiem, który nienawidził Robina za jego naturalną moc i charyzmę.

KUBA ROZPRUWACZ
Wąskie, spowite gęstą mgłą uliczki wiktoriańskiego Londynu stały się pod koniec XIX wieku sceną dla jednego z najbardziej przerażających spektakli w historii. Mugole do dziś drżą na myśl o "Kubie Rozpruwaczu", który w 1888 roku terroryzował dzielnicę Whitechapel, pozostawiając za sobą ślady, których medycyna tamtych czasów nie potrafiła wyjaśnić. Czarodziejskie archiwa wskazują jednak na zupełnie innego sprawcę. Herbert Varney nie był seryjnym mordercą w ludzkim rozumieniu tego słowa, lecz wygłodniałym wampirem, który uciekł spod nadzoru Departamentu Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami. Brutalność jego czynów wynikała z trudnego do opanowania głodu krwi i pogardy dla niemagicznych mieszkańców Londynu. Choć mugolskie gazety rozpisywały się o tajemniczym chirurgu, czarodzieje wiedzieli, że brak śladów walki i precyzja "cięć" to efekt silnych uroków obezwładniających. Ostatecznie Varney został schwytany przez grupę aurorów w 1889 roku, a sprawa w świecie mugoli utknęła w martwym punkcie, stając się jedną z ich największych nierozwiązanych zagadek.

ULICA POKĄTNA
Dla przeciętnego mieszkańca Londynu mur za pubem "Dziurawy Kocioł" to tylko stara ściana na zapleczu. Jednak to tam bije serce handlowe czarodziejskiej Brytanii. Ulica Pokątna powstała setki lat temu jako bezpieczna przystań dla handlarzy magicznymi artefaktami, ukryta przed wzrokiem inkwizycji i ciekawskich sąsiadów. Prawdziwy test dla tego miejsca nadszedł w 1666 roku podczas Wielkiego Pożaru Londynu. Mugole wierzą, że ogień wybuchł w piekarni na Pudding Lane i strawił niemal całe miasto. Prawda jest jednak bardziej... wybuchowa. Legenda głosi, że pożar był wynikiem niefortunnego eksperymentu Balthazara Morganach, młodego czarodzieja z szatańską pożogą w jednej z piwnic niedaleko rzeki. Gdy płomienie zaczęły trawić Londyn, czarodzieje musieli działać błyskawicznie. Dzięki setkom rzuconych jednocześnie uroków gaśniczych i barier ochronnych, Ulica Pokątna przetrwała nienaruszona pośród zgliszcz, choć dym unoszący się nad miastem służył czarodziejom jako doskonała zasłona dymna do przeprowadzenia masowej akcji ratowania magicznych ksiąg i stworzeń.

POWSTANIE HOGSMEADE
Hogsmeade to jedyna osada w całej Wielkiej Brytanii zamieszkana wyłącznie przez czarodziejów. Mugole, jeśli w ogóle zapuszczą się w te rejony Szkocji, widzą jedynie mgliste wzgórza i ostrzeżenia o niebezpiecznym terenie. Historia wioski sięga czasów średniowiecza i jest nierozerwalnie związana z postacią Hengista z Woodcroft. Hengist, uciekając przed mugolskimi prześladowaniami w swojej rodzinnej wiosce, szukał miejsca, gdzie czarodzieje mogliby żyć bez lęku przed stosem. Według podań, osiadł w pobliżu zamku Hogwart, wiedząc, że bliskość potężnej szkoły zapewni dodatkową ochronę. To on założył słynny pub "Pod Trzema Miotłami", który stał się centrum życia towarzyskiego. Z czasem Hogsmeade stało się azylem dla tych, którzy nie chcieli ukrywać swojej natury za zamkniętymi drzwiami, tworząc unikalną enklawę, w której magia jest codziennością, a nie tajemnicą.